اشعار در مدح امام حسین (ع) همواره از جایگاه ویژهای در ادبیات فارسی برخوردار بودهاند و شاعران بزرگ و نامآور این سرزمین با بهرهگیری از هنر و ذوق خود، به ستایش شخصیت والا و مقام معنوی آن حضرت پرداختهاند. امام حسین (ع) بهعنوان نماد ایثار، عدالتخواهی و مقاومت در برابر ظلم، همواره الهامبخش شاعران و ادیبان بوده است.
این اشعار علاوه بر تجلیل از مقام والای ایشان، به انتقال پیامهای اخلاقی و انسانی نیز میپردازند. مضامین این اشعار اغلب شامل شجاعت، وفاداری، فداکاری و عشق به خداوند است که در واقعه عاشورا به اوج خود میرسند.این اشعار نهتنها بیانگر عمق ایمان و عشق شاعران به خاندان پیامبر (ص) است، بلکه بهعنوان میراثی ارزشمند در فرهنگ و ادبیات فارسی باقی مانده و مورد توجه نسلهای مختلف قرار گرفته است.
سرش به نیزه به گل های چیده می ماند
به فجر از افق خون دمیده می ماند
یگانه بانوی پرچم به دوش عاشورا
به نخل سبز ز ماتم تکیده می ماند
میان خیمه ی آتش گرفته، طفل دلم
به آهویی که ز مردم رمیده می ماند
شب است گوش یتیمان ز ضربت سیلی
به لاله های ز حنجر دریده می ماند
رقیه طفل سه ساله که حوری حرم است
به آن که رنج نود ساله دیده می ماند
امام صادق حق پشت ناقه ی عریان
به زیر یوغ چو ماه خمیده می ماند
شوم فدای شهیدی که در کنار فرات
به آفتاب به خون آرمیده می ماند
هلال یک شبه ی من، ز چیست خونینی؟
نگاه تو به دل داغ دیده می ماند
حکایت احد و اشک چشم خونینش
به اختران ز گردون چکیده می ماند
***
شاعر احد ده بزرگی
گل خوش رنگ و بوی من حسین است
بهشت آرزوی من حسین است
مزن دم پیش من از لاله رویان
که یار لاله روی من حسین است
من آن مداح مست سینه چاکم
که ممدوح نکوی من حسین است
همه در گفتگوی این و آنند
ولیکن گفتگوی من حسین است
سخن بی پرده می گویم زمستی
می و جام و سبوی من حسین است
چو مرغ حق که از حق می زند دم
طنین های و هوی من حسین است
از آن بر تربتش سایم جبین را
که عز و آبروی من حسین است
احد گوئی از آن باشد شعارم
که پیر و نکته گوی من حسین است
شاعر: احد ده بزرگی
