,
با یک گل بهار نمی شود

در زمان‌های قدیم جوانی بود که به او ارث زیادی رسیده بود اما با نادانی و بی‌فکری و دوستان نابابی که اطرافش را گرفته بودند تمام ثروتش را از دست داد و هیچ‌چیز برای آینده و معاشش ذخیره نکرد.

دوستانش هم که فقط رفقای دوران خوشی و ثروت او بودند کم‌کم از اطرافش رفتند و تنها و بی‌کس و بی‌پول، خودش ماند و خودش.

خلاصه کار به جایی رسید که به جز بالاپوشی که در فصل زمستان با خودش آن را گرم می‌کرد چیز دیگری نداشت. یک روز گرسنگی به او فشار آورده بود. جوان به دنبال یک لقمه نان خشک می‌گشت تا با آن سیر شود. در حین جست‌و‌جو دید که در کنار جاده بوته‌ای به گل نشسته و روی درختی نیز پرستویی لانه کرده است.

با این فکر که دیگر زمستان سپری شده است و بهار سر رسیده است و دیگر نیازی به بالاپوش خود ندارد آن را به چند سکه فروخت و با پول لباسش برای خودش غذای گرمی تهیه کرد و بعد از مدت‌ها دلی از عزا در‌آورد.

با یک گل بهار نمی‌شود

اما بعد از یکی دو روز سرمای شدید و یخبندان آغاز شد. او که از شدت سرما می‌لرزید و بر بخت بدش لعنت می‌فرستاد خودش را سرزنش کرد که «چرا با دیدن یک بوته گل و یک پرنده فکر کردی زمستان و سختی آن تمام شده است با این که هنوز سرمای هوا به این زودی‌ها نمی‌رود.»

ضرب‌المثل با یک گل بهار نمی‌شود تقریباً هم‌معنی با ضرب‌المثل «یک دست صدا ندارد» است. این دو ضرب‌المثل را زمانی به کار می‌بریم که می‌خواهیم بگوییم با دیدن اولین نتیجه‌ی خوبی یا بدی یک کار نباید از آن دست بکشیم و یا دیگران را به آن تشویق کنیم. باید صبر کنیم تا نتیجه‌ی نهایی را ببینیم.

اختصاصی نشریه‌ی اینترنتی نوجوان‌ها – سوسن قریشی

داستان ریشه ضرب المثل های فارسی؛ سیلی نقد به از حلوای نسیه

بدون دیدگاه

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

مجله آنلاین نوجوانها

https://www.nojavanha.com 2019

نام کاربری و رمز عبور خود را وارد کنید

یا    

رمز خود را فراموش کرده اید؟

ساخت یک حساب جدید