تا حالا فکر کردی که آیا فقط ما مسلمونها روزه میگیریم؟ یا توی بقیه جای دنیا هم آدما از خوردن و آشامیدن به خاطر خدا یا باورهای قلبیشون چشمپوشی میکنن؟ بنظرت روزه در ادیان مختلف چجوریه؟
شاید برات جالب باشه که بدونى روزه یه مهمونی قدیمى و جهانیه که تو خیلی از فرهنگها و دینها با کلی مراسم و قانون خاص خودش برگزار میشه. فرق نمیکنه تو یه روستاى کوچیک تو ایران باشى یا یه شهر بزرگ تو اروپا؛ آدمها براى پاک شدن دل و روحشون، گرسنگى و تشنگى رو به جون مىخرن. پس بیا با هم یه سفر کوتاه به ادیان مختلف بکنیم و ببینیم هرکدوم چه شکلى روزه میگیرن.
اسلام؛ ماه رمضان و یه مهمونی یکماهه
تو دین اسلام، روزه گرفتن تو ماه رمضان براى همه مسلموناى بالغ و سالم واجبه. مسلمونا از اذان صبح تا اذان مغرب نه چیزی میخورن و نه مینوشن. هدفشون اینه که به خدا نزدیکتر بشن، صبرشون رو بیشتر کنن و حال و هوای آدمای نیازمند رو بهتر درک کنن. روزه فقط گرسنگى کشیدن نیست؛ یه جور تمرینه براى این که آدم بتونه نفسش رو کنترل کنه، اخلاقش رو بهتر کنه و بیشتر به فکر بقیه باشه.
مسیحیت؛ روزههای چهلروزه و پرهیز از گوشت
تو دین مسیحیت، معروفترین دوره روزهداری یه دوره چهلروزهست به اسم «لنت» که قبل از عید پاک (همون عید مهم مسیحیا) برگزار میشه. مسیحیا تو این دوره سعی میکنن به یاد چهل روزی که حضرت عیسی تو بیابون روزه گرفت، از بعضی چیزا دل بکنن. البته روزه مسیحیا مثل ما نیست که کل روز چیزی نخورن؛ بیشتر به این معنیه که از یه غذای خاص مثل گوشت پرهیز کنن یا وعدههای غذاییشون رو خیلی کم کنن. بعضیاشون هم روزههای سختتری میگیرن و فقط نون و آب میخورن. هدفشون پاک شدن روح و نزدیکی به خداست.
یهودیت؛ روزه به یاد غمهای بزرگ
تو دین یهود، چند روز مهم روزهداری وجود داره که معروفترینش «یوم کیپور» یا همون روز کفارهست. تو این روز، یهودیا حدود ۲۵ ساعت چیزی نمیخورن و نمینوشن و کلی دعا میخونن تا از خدا طلب بخشش کنن. یه روز مهم دیگه «تیشا بآو» هست که به یاد غمهای بزرگ تاریخ یهود، روزه میگیرن و غمگین هستن. براى یهودیا، روزه یه جور راه برای توبه کردن و نشون دادن غم و اندوهه.
هندوئیسم؛ روزه برای انرژی مثبت
تو هندوئیسم که یکی از قدیمیترین ادیان دنیاست، قانون خشک و سفتوسختى براى همه وجود نداره. هرکس میتونه بسته به باورش روزه بگیره. مثلاً خیلى از هندوها روزهای خاصى مثل روز تولد یه خدا یا شب مهتابى کامل روزه میگیرن. بعضیها هم ممکنه یه روز کامل هیچی نخورن، بعضیها فقط غذاهای مخصوصى میخورن که از آرد مخصوص یا میوه درست شده. هدف هندوها از روزه گرفتن اینه که افکار منفى رو از خودشون دور کنن، ارادهشون رو قوى کنن و انرژى مثبت جذب کنن. مثلاً خیلى از دختراى هندو براى سلامتى و خوشبختى برادراشون روزه میگیرن.
بودیسم؛ روزه رهبانها
تو بودیسم، روزه گرفتن بیشتر مخصوص راهبها و کساییه که تو معبدها زندگى میکنن. بوداییها معتقدن که پرخورى باعث تنبلى و تیرگی فکر میشه. به همین خاطر، خیلى از بوداییها بعد از ظهرها هیچ غذایى نمیخورن و فقط صبح و ظهر یه کم میوه یا سبزیجات ساده میخورن. هدفشون اینه که ذهنشون براى مدیتیشن و فکر کردن آمادهتر بشه. یه جورى روزه بهشون کمک مىکنه که به جاى فکر کردن به غذا، به آرامش درونى فکر کنن.
چرا همه ادیان یه حرف مشترک دارن؟
حالا که با این همه تنوع آشنا شدى، حتماً یه سوال برات پیش اومده: چرا با این همه تفاوت، بازهم همه ادیان روزه رو توصیه میکنن؟
جوابش سادست. همه ادیان به آدما یاد مىدن که ما فقط یه بدن نیستیم که هرچی خواست باید بخوره؛ ما یه روح هم داریم که باید تقویت بشه. روزه گرفتن یه جور تمرینه براى این که یاد بگیریم خواستههاى زودگذر مثل غذا رو کنار بذاریم تا به یه چیز بزرگتر و عمیقتر فکر کنیم. هم مسلمون، هم مسیحى، هم یهودى و هم هندو و بودایى، همه بعد از روزه گرفتن یه حس سبکى و آرامش رو تجربه میکنن که باهاشون تا مدتها مىمونه.
پس دفعه بعد که سحری بیدار موندی یا منتظر اذان مغرب بودی، بدون که تو تنها نیستی و کلی آدم دیگه تو جاهای مختلف دنیا، با کلی فرهنگ و رسوم متفاوت، دارن همین مسیر رو میرن. شاید این قشنگترین نکته درباره روزه باشه؛ اینکه همه آدما رو دور یه سفره مشترک جمع میکنه.
اختصاصی نشریه اینترنتی نوجوان ها – هانا مرادی
3 پاسخ
So dive in, have fun
Definitely😉
wish you best and best