«ازدواج؟ نه، ممنون!»
شاید تا چند سال پیش، کمتر کسی جرئت میکرد چنین جملهای را با اطمینان بگوید، اما امروز کافی است چند دقیقه در اینستاگرام، تیکتاک یا حتی جمع دوستانه نوجوانها و جوانها وقت بگذرانی؛ خیلی زود متوجه میشوی که نگاه خیلیها به عشق، رابطه و ازدواج تغییر کرده است.
این روزها جملههایی مثل:
«تعهد یعنی محدودیت»
«ازدواج آزادی آدم را میگیرد»
«تا میتوانی مجرد بمان؛ بعداً هم برای ازدواج دیر نیست»
دیگر عجیب نیستند، آنقدر تکرار شدهاند که کمکم شبیه یک حقیقت به نظر میرسند.
اما یک سؤال…
اگر عشق اینقدر بد است، چرا همه هنوز دنبالش هستند؟
اگر ازدواج فقط محدودیت است، چرا هنوز میلیونها نفر آرزوی داشتن یک رابطه سالم را دارند؟
شاید مشکل از عشق نیست…
شاید مشکل از چیزی است که ما اسمش را عشق گذاشتهایم!
نسلی که آزادی را انتخاب کرد… اما آرامش را گم کرد!
نسل امروز، بیش از هر نسل دیگری حق انتخاب دارد؛ میتواند درس بخواند، سفر کند، شغل دلخواهش را انتخاب کند، با هزاران نفر در سراسر دنیا ارتباط بگیرد و سبک زندگی خودش را بسازد.
اما با وجود تمام این آزادیها، آمار احساس تنهایی، اضطراب و نارضایتی از روابط عاطفی در بسیاری از کشورها همچنان بالاست.
چرا؟
شاید چون ما یاد گرفتهایم آزاد باشیم، اما نه اینکه چگونه یک رابطه سالم بسازیم.
به ما یاد دادهاند چگونه عاشق شویم؛ اما کمتر کسی یادمان داده چگونه عاشق بمانیم.
آیا واقعاً ازدواج زندان است؟
یکی از رایجترین باورهای این روزها این است که:
«بعد از ازدواج دیگر آزادی نداری»
اما بیایید کمی فکر کنیم:
آیا آزادی یعنی هیچ مسئولیتی نداشتن؟
اگر آزادی یعنی هر وقت ناراحت شدیم، رابطه را تمام کنیم…
اگر آزادی یعنی هر روز وارد یک رابطه جدید شویم…
اگر آزادی یعنی هیچوقت پاسخگوی احساسات هیچکس نباشیم…
پس مسئولیت، احترام و وفاداری چه میشوند؟
شاید ما معنی آزادی را اشتباه فهمیدهایم.
آزادی واقعی، توانایی تصمیمگیری آگاهانه و پذیرش مسئولیت پیامدهای آن تصمیم است.
ترس از کنترل شدن
چیزی که مردم از آن فرار میکنند، عشق نیست؛ کنترل است!
بیایید صادق باشیم:
اگر کسی هر روز گوشی تو را چک کند…
برای لباس پوشیدنت تصمیم بگیرد…
از دوستانت بدش بیاید…
به خانوادهات بیاحترامی کند…
برای هر دقیقه از زندگیات برنامه بریزد…
این عشق نیست ؛این کنترل است.
متأسفانه خیلیها این رفتارها را به اسم علاقه قبول میکنند.
حتی بعضیها میگویند:
«اگر حسودی نکند، یعنی دوستم ندارد»
اما واقعیت دقیقاً برعکس است:
اعتماد، پایه عشق است؛ نه شک
احترام، پایه عشق است؛ نه کنترل.
عشق یا مصرف کردن آدمها؟
یکی از تلخترین اتفاقات امروز این است که گاهی با آدمها مثل وسایل رفتار میشود. تا وقتی جذاب هستند، کنارمان میمانند. وقتی اختلافی پیش میآید، راحت کنار گذاشته میشوند. انگار روابط هم مثل برنامههای گوشی، قابل نصب و حذف شدهاند. اما آیا قلب انسان هم دکمه Delete دارد؟
هر رابطهای که تمام میشود، فقط یک چت پاک نمیشود؛ احساس، اعتماد و بخشی از شخصیت دو نفر هم آسیب میبیند.
آیا تعهد یعنی از دست دادن آزادی؟
از دیدگاه روانشناسی، تعهد به معنای از دست دادن آزادی نیست؛ بلکه انتخابی آگاهانه برای حفظ یک رابطه سالم است، در روابط سالم، تعهد همراه با اعتماد، احترام و امنیت روانی است و به هر دو نفر کمک میکند در کنار حفظ هویت فردی، رشد کنند.
چرا بعضی ازدواجها شکست میخورند؟
این سؤال مهمی است.
بعضیها با دیدن چند ازدواج ناموفق نتیجه میگیرند:
«پس ازدواج اشتباه است»
اما آیا اگر یک هواپیما سقوط کند، یعنی دیگر هیچکس نباید سفر هوایی برود؟
قطعاً نه.
شکست بعضی رابطهها به معنی اشتباه بودن اصل عشق یا ازدواج نیست. گاهی مشکل از انتخاب نادرست است. گاهی از نداشتن مهارت گفتوگو. گاهی از بیاحترامی. گاهی از خشونت یا کنترل. و گاهی هم از اینکه دو نفر اصلاً برای رابطه آماده نبودهاند.
شاید سؤال اصلی چیز دیگری باشد…
شاید سؤال درست این نباشد که:
«ازدواج آزادی را میگیرد؟»
بلکه این باشد:
«آیا ما برای یک رابطه سالم آمادهایم؟»
آیا بلدیم گفتوگو کنیم؟
بلدیم اختلاف را حل کنیم؟
بلدیم اعتماد کنیم؟
بلدیم مسئولیت اشتباهاتمان را بپذیریم؟
اگر جواب این سؤالها «نه» باشد، مشکل از عشق نیست ،مشکل از خودمان است! و باید به دنبال رفع ایراد از خودمان باشیم.
سخن آخر
شاید بزرگترین اشتباه نسل ما این باشد که کنترل را به جای عشق، وابستگی را به جای علاقه و فرار از مسئولیت را به جای آزادی پذیرفتهایم.
عشق واقعی، زندان نیست. عشق واقعی، اجازه میدهد خودت باشی، رشد کنی و در کنار کسی زندگی کنی که موفقیتت را موفقیت خودش میداند. شاید وقت آن رسیده به جای فرار از تعهد، تعریف خودمان از عشق را دوباره مرور کنیم.
و در پایان، یک سؤال که شاید ساعتها ذهنت را درگیر کند:
اگر روزی عشق واقعی سر راهت قرار بگیرد، از آن استقبال میکنی… یا فقط چون از «تعهد» میترسی، از کنارش رد میشوی؟
اختصاصی نشریه اینترنتی نوجوان ها – معصومه درگاهی
