سلام ،لطفاً خودتون رو برای مخاطبان نوجوان سایت ما معرفی بفرمایین؟

من سپیده ترخوانه هستم متولد ۱۳۶۴ و البته خاله سارای بچه ها🥰

از هفده سالگی با تئاتر وارد دنیای هنر شدم و کم کم این مسیر من رو به اجرای برنامه های کودک، تهیه کنندگی و کارگردانی برنامه های استیج کودک رسوند. امروز در کنار اجرا، مدرس موسیقی کودک هم هستم و سال هاست در زمینه گرافیک و کاریکاتور هم فعالیت می کنم؛ اما اگه بخوام خودم رو با یه جمله معرفی کنم میگم من کسی هستم که تمام زندگی حرفه ایم روی صحنه گذشته و بزرگترین لذت من اینه که بتونم لبخند واقعی رو روی صورت بچه ها و خانواده هاشون به وجود بیارم.

بسیارهم عالی، به نظر شما برقراری ارتباط با کودکان سخت‌تر هست یا با بزرگسالان؟ چرا؟

به نظرم برقراری ارتباط با کودک سخت تره اما اگه از پسش بر بیای قشنگ تره. چون بچه ها هیچ تعارفی ندارن اگه دوست داشته باشن با تمام وجود دوست دارن، و اگه ارتباط نگیرن خیلی صادقانه نشون میدن. برای همین نمیشه نقش بازی کرد یا فقط ادای مهربونی رو درآورد. باید واقعا عاشق دنیای کودک باشی تا اون ها هم تو رو بپذیرن.

اگر قرار باشه فقط یک ویژگی رو از دنیای کودکی برای همیشه حفظ کنید، اون ویژگی چیه؟

بدون شک توانایی شگفت زده شدن، بچه ها باساده ترین اتفاقا خوشحال میشن، با کنجکاوی به دنیا نگاه می کنن و هنوز امید و خیال پردازی براشون زنده هست، دلم میخواد این نگاهو هیچ وقت از دست ندن چون فکر می کنم همین ویژگی باعث میشه آدم همیشه رشد کنه و از زندگی لذت ببره‌.

به نظر شما امروز بزرگ‌ترین دغدغه کودکان با دوران کودکی خودتون چه تفاوتی داره؟

به نظرم کودک امروز خیلی با تکنولوژی گره خورده. ما بیشتر توی کوچه بازی می کردیم، با هم حرف می زدیم و خاطره می ساختیم. اما امروز بچه ها اطلاعات خیلی بیشتری دارن و در عوض فرصت کمتری برای تجربه کردن بازی های واقعی و ارتباط های عمیق پیدا می کنن. به نظرم مسئولیت ما بزرگترها اینه که کمک کنیم بین دنیای دیجیتال و دنیای واقعی تعادل برقراربشه.

اگر قرار باشه یک برنامه کودک بدون موسیقی، عروسک یا بازی اجرا کنید، چطور بچه‌ها رو جذب می‌کنید؟

فکر می کنم مهمترین ابزار یه مجری، خودش و ارتباطیه که با مخاطب برقرار میکنه، اگه بتونم با نگاه انرژی قصه گویی شوخ طبعی و گفت وگوی واقعی بچه ها رو وارد برنامه کنم، حتی بدون موسیقی و عروسک هم میشه چند دقیقه اون ها رو با خودت همراه کنی چون قبل از هر وسیله ای این ارتباط قلبیه که بچه ها رو جذب میکنه!

اگر یک نوجوان از شما بپرسه چطور فن بیان خوبی داشته باشم؟ چه توصیه‌ای بهش می‌کنین؟

اگه نوجوانی از من بپرسه چطور فن بیان خوبی داشته باشم، بهش توصیه می کنم اول از همه زیاد کتاب بخونه چون دایره واژگان از مطالعه ساخته میشه. بعد با صدای بلند تمرین کنه، شعر بخونه، متن بخونه و حتی صدای خودش رو ضبط کنه و گوش بده. اما مهمتر از همه اینه که خودش باشه، فن بیان فقط خوب حرف زدن نیست خوب فکر کردن و خوب احساس کردن هم هست و وقتی حرف از دل آدم بیاد خیلی بهتر به دل مخاطب میشینه‌.

به نظر شما یک مجری کودک باید بیشتر بازیگر باشه، معلم باشه یا دوست بچه‌ها؟

اگه بخوام فقط یکی رو انتخاب کنم میگم دوست بچه ها بودن، چون وقتی کودک احساس دوستی و امنیت داشته باشه هم ازت یاد میگیره هم باهات همراه میشه و هم اجرای تو رو باور میکنه. البته یک مجری خوب باید کمی بازیگر کمی معلم و خیلی دوست بچه ها باشه. این تعادل راز موفقیت تو این حرفه هست‌.

بعضی از بزرگ‌ترها چرا  بعد از بزرگ شدن، خلاقیت دوران کودکیشون رو از دست می‌دن؟ بنظرتون علت خاصی داره؟

بزرگترها با بزرگ  شدن خلاقیت دوران کودکیشون رو از دست  میدن، چون کم کم از اشتباه کردن می ترسن؛ اما کودک بدون ترس امتحان میکنه خیال پردازی میکنه و از قضاوت شدن نمی ترسه. اما خیلی از ما بزرگترها به مرور محتاط میشیم و اجازه نمیدیم ذهنمون آزادانه فکر کنه. به نظرم خلاقیت از بین نمیره فقط زیر لایه های نگرانی ترس و روزمرگی پنهان میشه؛ اگه هر از گاهی به خودمون اجازه بازی کردن تجربه کردن و خیال پردازی بدیم اون خلاقیت دوباره زنده میشه.

اگر قرار باشه با «خودِ ۱۷,۱۸سالگیتون» فقط یک دقیقه صحبت کنین، چه چیزی بهش می‌گین؟

بهش می‌گفتم: «سپیده، خودت رو باور کن و از متفاوت بودن نترس»

شاید خیلی از چیزهایی که امروز هستم، نتیجه‌ی همین مسیریه که از کودکی و نوجوانی شروع شده؛ اما فکر می‌کنم اگر قرار بود چیزی رو به خود زمان کودکیم هدیه بدم، بیشتر از هر چیزی اعتمادبه‌نفس و آرامش بود.

بهش می‌گفتم لازم نیست شبیه بقیه باشی. لازم نیست همه تو رو تأیید کنن. خودت رو بشناس، رؤیات رو جدی بگیر و برای چیزی که دوستش داری تلاش کن.

و شاید در آخر بهش می‌گفتم: «نگران نباش… یک روز می‌رسی به جایی که همون چیزهایی که امروز باعث می‌شن متفاوت به نظر بیای، می‌شن بخشی از قشنگ‌ترین هویتت»

در پایان؛ اگر قرار باشه کودکان و نوجوانان فقط یک پیام از شما به خاطر بسپارن، دوست دارین اون پیام چی باشه؟

دوست دارم فقط این رو به خاطر بسپارن که «خودت باش و خودت رو باور داشته باش»

دنیا همیشه آدم‌هایی رو به ما نشون می‌ده که فکر می‌کنیم باید شبیه اون‌ها باشیم؛ اما هر کدوم از ما یک ویژگی، یک استعداد و یک مسیر منحصر به فرد داریم.

اگر چیزی رو دوست داری، دنبالش برو. اگر رؤیایی داری، برای رسیدن بهش تلاش کن و اگر یک روز شکست خوردی، فکر نکن که همه چیز تموم شده.

و مهم‌تر از همه، مهربون بمون. چون به نظر من موفقیت بدون انسانیت، هیچ زیبایی‌ای نداره.

من دوست دارم بچه‌ها و نوجوان‌ها وقتی بزرگ شدن، فقط یادشون نمونه که «سپیده ترخانه» چه برنامه‌ای اجرا می‌کرد؛ دوست دارم یادشون بمونه که یک نفر روی صحنه بهشون گفت: «خودت رو باور داشته باش، چون تو می‌تونی دنیای خودت رو بسازی»

فیلم مصاحبه از خاله سارا

اختصاصی نشریه اینترنتی نوجوان ها – معصومه درگاهی