مصاحبه با مجتبی کرمی / از دنیای موسیقی حماسی تا روان‌شناسی

مصاحبه با مجتبی کرمی / از دنیای موسیقی حماسی تا روان‌شناسی

سلام. لطفاً خودتون رو برای مخاطبان سایت ما معرفی بفرمایین؟

سلام به همه. امیدوارم حال دلتون خوب باشه. من مجتبی کرمی، متولد آذر ۱۳۶۶ هستم. در شهر اصفهان به دنیا اومدم، اما محل زندگیم تهران و قم بوده و فعالیت‌ها و تحصیلاتم هم در همین شهرها شکل گرفته. خیلی خوشحالم که این فرصت ایجاد شده تا بتونم با این نشریه ی خوب گفت وگو کنم. یه خسته نباشید ویژه به همه بچه‌های این نشریه می‌گم و یه درود ویژه و سلام گرم دارم به همه نوجوان‌هایی که دارن این مصاحبه رو می‌خونن. امیدوارم هر جا که هستین، سرشار از شادی و موفقیت باشین.😊

من در مقطع دکتری روان‌شناسی مشغول تحصیلم و بیشتر فعالیتم در زمینه تدریس در دانشگاهه و در کنارش، مشاوره و درمان هم انجام می‌دم. همون‌طور که می‌دونین، بخش عمده‌ای از زندگی من، قبل از اینکه وارد این رشته بشم، با موسیقی، سرود، نوحه و شعر گره خورده. این روزها هم شاید مردم من رو بیشتر با نماهنگ‌هایی بشناسن که به‌تازگی تولید می‌کنم.

از اولین اجراتون برامون بگین. چه حسی داشتین؟

معمولاً اولین اجراها پر از استرس و اضطراب هست؛ یه حس جذاب و جالب که با اضطراب هم همراهه.
اولین اجرا و شروع کار من در همون فضای مداحی بود. تقریباً از یازده‌سالگی مداحی رو شروع کردم. یادمه یه جایی داشتم می‌خوندم که یه‌دفعه جلسه منقلب شد. برام خیلی جذاب بود که تونسته بودم با صدام روی حال دیگران تأثیر بذارم.

موسیقی در زندگی شما چه جایگاهی داره؟

موسیقی رو در واقع میشه از دو جنبه بررسی کرد، موسیقی به معنای نوازندگی و استفاده از ابزارهایی که باهاشون موسیقی تولید می‌شه و موسیقی به معنای دنیای ملودی‌ها و آواها.

من با آواها و ملودی‌ها زندگی کردم. از همون کودکی، وقتی یه قطعه موسیقی جدید می‌شنیدم، سراسر وجودم پر از شعف می‌شد و خیلی دوست داشتم اون رو با تمام وجودم حس کنم. همین موضوع باعث شد وارد دنیای موسیقی بشم؛ به این معنا که ملودی تولید کنم، نوحه بسازم و وارد این فضا بشم.

اما اعتقادم اینه که موسیقی باید پیام داشته باشه؛ یعنی رسالت موسیقی اینه که یه حسی رو به آدم منتقل کنه. همین باعث شد موسیقی رو جدا از شعر ندونم. همیشه به این فکر می‌کردم که با این موسیقی چه شعر و محتوایی می‌شه به مخاطب ارائه کرد. چه‌بسا همین موضوع باعث شد به سمت رشته روان‌شناسی برم.

چه چیزی شما رو مجذوب موسیقی حماسی می‌کنه؟

ببینین، موسیقی حماسی، همون‌طور که از اسمش پیداست، باید در درون آدم حماسه ایجاد کنه. حالا این یعنی چی؟ یعنی چیزی فراتر از دنیای جسمی و مادی ما؛ چیزی که معنایی عمیق‌تر داشته باشه.

مثلاً یه جایی دلت می‌خواد جونت رو فدای یه نفر کنی، یه جایی دلت می‌خواد ازخودگذشتگی کنی و یه جایی هم ممکنه بخوای انتقام بگیری. همه این‌ها می‌تونن بخشی از حماسه باشن.

به نظر من، جذاب‌ترین بخش موسیقی حماسی اونجاست که فقط سر و صدا نداشته باشه، بلکه احساسات آدم رو به سمت چیزی فراتر از دنیای جسمی خودش بکشونه. اگه بخوام ساده‌تر بگم، موسیقی حماسی باید باعث بشه آدم در درونش و با تمام وجود، حس غیرتمندی داشته باشه.

در مسیر خوانندگی چه سختی‌هایی وجود داره؟

می‌دونین سخت‌ترین بخش خوندن چیه؟ به نظر من، نه صداسازی اون‌قدر سخته، نه خوندن و نه هماهنگ کردن صدا؛ این‌ها به‌خودی‌ خود سخت‌ترین بخش کار نیستن.

بخش سخت کار اینه که بتونی محتوای متناسب با مخاطبت تولید کنی. گاهی در مکان‌های مختلف با افرادی مواجه می‌شیم که محتوای ازپیش‌آماده‌شده که برای اون فضا مناسب نیست آماده کردند.
اینکه آدم بتونه برای هر مخاطبی، با هر سلیقه‌ای، محتوای مناسبی آماده کنه، به نظر من یکی از پرچالش‌ترین بخش‌های خوندنه؛ اینکه بتونه سلیقه‌های مختلف رو در نظر بگیره و برای هر گروه، اثر خوبی ارائه بده.

زمان اجرا چطور استرستون رو مدیریت می‌کنین؟

می‌دونین آدم چه زمانی استرس می‌گیره؟ وقتی که با یه مسئله یا چالش بزرگ روبه رو می‌شه و مهارت کافی برای مواجهه با اون رو نداره.
حتی اگه مهارت لازم رو هم داشته باشه، اما خودش ندونه که چنین توانایی داره، ممکنه باز هم استرس رو تجربه کنه. مسلماً آدم در اوایل مسیر کاریش بیشتر این احساس رو تجربه می‌کنه، چون هنوز مبتدیه و ممکنه مهارت کافی رو به دست نیاورده باشه.

وقتی امتحان دارین هم همین اتفاق می‌افته. امتحان یه چالش محسوب می‌شه و ممکنه احساس کنین به‌اندازه کافی درس نخوندین، اما اگه بدونین مثلاً به کل کتاب تسلط دارین و قراره به سؤال‌های ساده‌ای جواب بدین، احتمالاً با آرامش بیشتری سر جلسه حاضر می‌شین.

من هم برای اینکه هنگام ورود به جلسه یا شروع اجرا استرس کمتری داشته باشم، سعی می‌کنم مهارت‌هام رو افزایش بدم؛ به شکلی که اون چالش برام کوچک‌تر بشه. این کار به کاهش استرسم کمک می‌کنه.

مصاحبه با مجتبی کرمی / از دنیای موسیقی حماسی تا روان‌شناسی

اولین حامی شما در این زمینه چه کسی بوده؟

اولین حامی من پدربزرگم بود؛ یه آدم نورانی، باصفا، دانا، آگاه و دانشمند که خیلی من رو تشویق می‌کرد تا به سمت مداحی، روضه‌خوانی، شعر و حفظ کردن شعر برم.
یادم میاد بعضی وقت‌ها ازم ایراد می‌گرفت و انتقاد می‌کرد و همین موضوع نقش زیادی در تشویق و پیشرفت من داشت.

بعد از پدربزرگم، پدرم با وجود هزینه‌های زیادی که وجود داشت، من رو در دوره‌های مختلف ثبت‌نام کرد. در کنار همه این‌ها، مادرم هم همیشه غم‌خوار من بود. من مدیون همه افرادی هستم که در زندگی ازم حمایت کردن.

روان‌شناسی چقدر در حوزه موسیقی به شما کمک کرده؟

روان‌شناسی علمی هست که اگه از کتاب‌ها بیرون نیاد و در سطح جامعه قابل اجرا نباشه، به درد لای جرز دیوار می‌خوره! روان‌شناسی یعنی روان مردم رو خوب بشناسی و بتونی بهشون کمک کنی تا در مسیر مثبت حرکت کنن.

روان‌شناسی اطلاعات و داده‌های خیلی خوبی در اختیارم قرار داده تا بتونم آثار مناسبی تولید کنم. بعد از اینکه وارد عرصه روان‌شناسی شدم، تونستم شناخت بیشتری روی فضای فکری کودکان داشته باشم.

البته بعدها به این فکر افتادم که باید خیلی بیشتر از این‌ها از این علم استفاده بشه. به نظرم روان‌شناس‌ها باید یه کارگروه تشکیل بدن و درباره آثار تولیدشده گفت‌ وگو کنن و این آثار رو مورد بررسی و نقد قرار بدن.

روان‌شناسی می‌تونه کمک کنه شخصیت مخاطب رو بهتر بشناسیم، جامعه‌ای رو که باهاش سروکار داریم بهتر درک کنیم و بفهمیم برای جامعه‌ای با ویژگی‌ها و مشکلات خاص خودش، چه محتوایی تولید کنیم که واقعاً مفید باشه.

بزرگ‌ترین آرزوی زندگیتون چیه؟

بزرگ‌ترین آرزوم در مسیر هنریم اینه که خدا با لبخندش به کارهایی که انجام می‌دم مهر تأیید بزنه.
در کنار این، دوست دارم اثری خلق کنم که سال‌ها بعد از رفتنم از این دنیا، به‌عنوان اثری تأثیرگذار و ارزشمند بهش نگاه بشه؛ در واقع، یه جور باقیات و صالحات برای من باشه.

و در پایان، اگه سخن یا توصیه‌ای برای نوجوان‌ها دارین، بفرمایین؟

موسیقی فقط یه صدا نیست؛ موسیقی یه غذا برای وجود ماست. یعنی ما با موسیقی، باورها، اعتقادات و سبک زندگیمون رو تغذیه می‌کنیم. اگه موسیقی ضعیف گوش بدیم، ممکنه از نظر فکری و فرهنگی آسیب ببینیم؛ اما اگه موسیقی‌های ارزشمند با محتوای خوب گوش بدیم، مسلماً می‌تونن ما رو یه قدم از نظر فکری و شخصیتی جلوتر ببرن.

اگه من جای نوجوان‌ها بودم، بهشون می‌گفتم موسیقی‌ای گوش بدین که بدونین چه محتوا و پیامی داره. اثری رو انتخاب کنین که خیالتون راحت باشه اگه پنج دقیقه از زندگیتون رو صرف شنیدنش می‌کنین یا در مسیری بهش گوش می‌دین، قراره شما رو یه پله جلوتر ببره، نه اینکه فقط عواطفتون رو تحریک کنه.

شاید یکی از مهم‌ترین نکته‌ها درباره موسیقی همین باشه. اگه به این موضوع توجه نکنیم، موسیقی همون‌قدر که می‌تونه مفید باشه، ممکنه مخرب هم باشه و روی زندگی ما تأثیر منفی بذاره.

بعضی از محتواهای موسیقایی ممکنه بر نگرش افراد نسبت به روابط عاطفی هم تأثیر بذارن. به همین دلیل، توجه به پیام آثار اهمیت زیادی داره.

به نظرم باید به موسیقی مثل غذا نگاه کنین و ببینین چه موسیقی‌ای رو دارین مصرف می‌کنین و چه چیزی وارد وجودتون می‌شه. مسلماً شما هر چیز بدطعم و کثیفی رو وارد وجودتون نمی‌کنین؛ پس بهتره در انتخاب موسیقی هم دقت داشته باشین.

در آخر، دم همه شما گرم! امیدوارم همیشه لبتون خندون باشه، قلبتون سرشار از محبت باشه و زندگی به کامتون بگذره.😊

ویدئوی مصاحبه

 

اجرایی از ایشان

اختصاصی نشریه اینترنتی نوجوان‌ها – معصومه درگاهی

مقاله رو دوست داشتی؟
4.1/5 - (8 امتیاز)
ارسال نظر
نظرت چیه؟
نویسنده :

4 پاسخ

  1. تفاوت یک خواننده ی روانشناس و خواننده های بی سواد به شدت در این مصاحبه معلوم بود. دم شما و مهمان عزیزتون گرم که این تجارب و نکته های جالب رو نشر دادید.

  2. دوست داشتنی هستی مرد. با برنامه اومدی و به یاری خدا بهترین موفقیت ها را تجربه خواهی کرد. نوش جانت. زحمت کشیدی ❤️

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

جدیدترین‌ها
تبلیغات
محبوب‌ترین‌ها