سلام، لطفاً خودتون رو معرفی کنید و بفرمایین چی شد که وارد دنیای انیمیشن و تولید آثار کودک و نوجوان شدین؟
سلام من مهدی جعفری جوزانی، تهیهکننده و مدیرعامل صنایع سرگرمی مهوا هستم. علاقه من به داستانگویی از سالهای قبل شکل گرفت، اما نقطه عطف من زمانی بود که متوجه شدم بخش بزرگی از هویت نسل آینده از طریق انیمیشن، بازی و سرگرمی ساخته میشه نه فقط کتابهای درسی؛ همون جا تصمیم گرفتم به جای گلایه از کمبود آثار باکیفیت ایرانی، وارد میدان بشم و سهمی در ساخت اون ها داشته باشم.
بسیارهم عالی، فعالیت حرفهای شما از چه سالی و با کدوم پروژه در حوزه انیمیشن یا بازی کودک آغاز شد؟
فعالیت حرفهای ما در حوزه تولید انیمیشن و بازی از سال 1387 آغاز شد و در ادامه با شکلگیری مهوا به یک جریان منسجم تبدیل شد. اولین پروژه جدی من سریال خاکریزهای نمکی در سال 1393 و بازی در ایران 57 در سال 1394 بود و نخستین تجربه بازی بزرگ من درسال 1399 با بازی سفیر عشق بود اما نخستین پروژه بزرگ ما درحوزه انیمیشن سینمایی «شمشیر و اندوه» بود که مسیر حضور مهوا در بازارهای جهانی رو هموار کرد و تجربه ارزشمندی برای پروژههای بعدی شد.
مسیر رسیدن به جایگاه امروزتون در حوزه نویسندگی، کارگردانی یا تهیهکنندگی انیمیشن چه سختیها و چالشهایی داشت؟
تقریباً همه چیز سخت بود؛ از تأمین سرمایه و تشکیل تیم حرفهای گرفته تا آموزش نیروها، تامین تجهیزات، اعتمادسازی برای سرمایه گزاران و ورود به بازارهای بینالمللی؛ صنعت انیمیشن ایران زیرساخت آمادهای نداشت و بخش زیادی از مسیر رو باید خودمون میساختیم. اما همین سختیها باعث شد امروز مهوا روی پای خودش استوار باشه.
هنگام نوشتن فیلمنامه و داستان یک انیمیشن، بیشتر به سرگرم کردن مخاطب فکر میکنین یا انتقال پیام و آموزش؟
اگر مخاطب سرگرم نشه هیچ پیامی منتقل نمیشه. اول باید داستان رو خوب تعریف کرد؛ داستانی که مخاطب رو بخندونه هیجانزده بکنه یا احساساتش رو درگیر کنه؛ پیام باید در دل روایت باشه، نه روی دوش اون! مخاطب امروز از نصیحت فرار میکنه اما عاشق داستان خوبه!
از بین تمام شخصیتهایی که خلق کردین، کدوم شخصیت برای شما خاصترهست و چرا؟
انتخاب سخته، اما اگر بخوام فقط یک مورد رو نام ببرم، «کارن» از انیمیشن «شمشیر و اندوه» برام جایگاه ویژهای داره؛ او فقط یک قهرمان نیست؛ نماینده نسلی هست که میان سختیها رشد میکنه و یاد میگیره مسئولیت سرنوشت خودش روبپذیره.
به نظر شما چرا بعضی نوجوانها بیشتر انیمهها و انیمیشنهای خارجی را دنبال میکنند و کمتر سراغ آثار ایرانی میروند؟
چون آثار خارجی سالهاست روی کیفیت، شخصیتپردازی، هیجان، موسیقی، بازاریابی و ارتباط با مخاطب سرمایهگذاری کردن. اگر بخوایم رقابت کنیم، باید استاندارد جهانی را بپذیریم. مخاطب به خاطر ایرانی بودن یک اثر اون رو انتخاب نمیکنه؛ به خاطر جذاب بودنش انتخاب میکنه!
اگرنوجوان ها بگن «بعضی انیمیشنهای ایرانی هیجان و جذابیت کافی ندارند»، پاسخ شما بهشون چیه ؟
تا حدی حق دارند. ما باید این نقد رو جدی بگیریم. البته امروز آثار ایرانی نسبت به چند سال قبل پیشرفت بزرگی کردن؛ اما هنوز فاصله داریم. وظیفه ما این هست که این فاصله رو کمتر کنیم، نه اینکه مخاطب رو مقصر بدونیم.
اگر فقط ۳۰ ثانیه فرصت داشته باشین نوجوانها رو به دیدن یکی از آثارتون دعوت کنین، چه چیزی بهشون میگین؟
میگم فقط یک فرصت به ما بده! اگر بعد از دیدن فیلم احساس کردی این داستان ارزش وقتت رو نداشت، نقدش کن. اما قبل از قضاوت، اجازه بده یک روایت ایرانی با استاندارد جهانی غافلگیرت بکنه!
بزرگترین اشتباهی که در مسیر ساخت یک پروژه انجام دادین چی بود و چه درسی از اون گرفتین؟
اوایل تصور میکردم اگر کیفیت فنی بالا باشه، موفقیت تضمین شده هست. بعدها فهمیدم کیفیت فقط یکی از اجزای موفقیته. بازاریابی، پخش، شناخت مخاطب فیلمنامه ی خوب و برنامهریزی اقتصادی به همون اندازه اهمیت دارند.
اگر یک نوجوان ۱۵ ساله ایدهای بهتر از شما برای یک داستان انیمیشن داشته باشه، آیا حاضر هستین به او فرصت نویسندگی یا همکاری در یک پروژه بدین؟
حتماً. ایده خوب سن و سال نمیشناسه؛ البته ایده به تنهایی کافی نیست؛ باید بشه اون رو به یک فیلمنامه حرفهای تبدیل کرد. اگر نوجوانی استعداد واقعی داشته باشه، من همکاری با ایشون رو یک فرصت میدونم، نه یک ریسک.
نوجوانهایی که علاقهمند به ورود به دنیای انیمیشنسازی، بازیسازی، نویسندگی و کارگردانی هستند، باید چه مهارتهایی یاد بگیرند و از چه آموزشهایی شروع کنن؟
قبل از یادگیری نرمافزارها، یاد بگیرن داستان تعریف کنن،زیاد کتاب بخونن ،فیلم ببینن ،طراحی کنن، زبان انگلیسی را جدی بگیرن و کار گروهی رو تمرین بکنن، فناوری هر چند سال تغییر میکنه، اما خلاقیت و روایت خوب همیشه ارزشمند میمونه.
چه پیامی برای نوجوانهای سایت ما دارین که رؤیای خلق داستانها، شخصیتها و دنیاهای جدید رو در سر دارن؟
اگر رؤیایی در ذهن شماست، منتظر اجازه کسی نباشید. از همین امروز شروع کنید. شاید اولین داستانتون عالی نباشه، اما اگر هر روز بهتر از دیروز بشین، روزی میتونید جهانی خلق کنید که میلیونها نفر با شخصیتهاش زندگی کنن، آینده صنعت انیمیشن و بازی ایران رو نسل شما خواهد ساخت؛ به شرط اینکه به یادگیری، پشتکار و استانداردهای جهانی متعهد بمونید و هیچوقت از رؤیاهای بزرگ نترسید.
اختصاصی نشریه اینترنتی نوجوان ها – معصومه درگاهی
