کهیر یکی از مشکلات شایع پوستی است که معمولاً با ایجاد برجستگی‌های قرمز یا صورتی، خارش و گاهی سوزش پوست همراه می‌شود، این ضایعات ممکن است در قسمت‌های مختلف بدن ظاهر شوند و در بسیاری از موارد طی چند ساعت از بین بروند و در قسمت دیگری دوباره ایجاد شوند، کهیر گاهی همراه با آنژیوادم، یعنی تورم لایه‌های عمقی‌تر پوست، دیده می‌شود.
کهیر می‌تواند حاد باشد یا به شکل مزمن ادامه پیدا کند، اگر کهیر بیش از ۶ هفته ادامه داشته باشد، معمولاً مزمن در نظر گرفته می‌شود. در کهیر مزمن، برخلاف تصور رایج، معمولاً نمی‌توان یک ماده غذایی یا عامل آلرژی‌زای مشخص را به‌عنوان علت پیدا کرد.
درمان خانگی کهیر
اگر کهیر خفیف باشد، بعضی اقدامات ساده می‌توانند به کاهش خارش و تحریک پوست کمک کنند:
کمپرس خنک
قرار دادن کمپرس خنک روی ناحیه دچار خارش می‌تواند به آرام کردن پوست کمک کند.( از تماس مستقیم یخ با پوست برای مدت طولانی خودداری کنید)
خنک نگه داشتن پوست
گرما، تعریق و بعضی محرک‌های فیزیکی می‌توانند در برخی افراد علائم کهیر را تشدید کنند، خنک نگه داشتن بدن و پرهیز از دوش بسیار داغ می‌تواند مفید باشد.
لباس مناسب
لباس‌های گشاد و نرم انتخاب کنید و تا حد امکان از لباس‌هایی که پوست را تحت فشار یا اصطکاک قرار می‌دهند، دوری کنید؛ زیرا فشار و اصطکاک می‌توانند در بعضی انواع کهیر محرک باشند.
پوست را نخارانید
خاراندن می‌تواند تحریک پوست را بیشتر کند و در بعضی افراد خودِ خراش یا فشار روی پوست باعث ایجاد ضایعات جدید می شود.
شناسایی محرک‌ها
اگر متوجه شده‌اید که کهیر بعد از مصرف یک دارو، غذای خاص، نیش حشره، ورزش، گرما، سرما یا تماس با ماده خاصی ایجاد می‌شود، باید آن عامل را یادداشت و در صورت امکان از آن دوری کنید. ( البته نباید بدون نظر پزشک، گروه‌های غذایی مهم را از رژیم غذایی حذف کنید)
درمان کهیر درطب سنتی
برخی فرآورده‌های گیاهی و روش‌های طب سنتی برای کنترل کهیر مورد مطالعه قرار گرفته‌اند. برای مثال، چند مرور و فراتحلیل درباره طب سنتی چینی، نتایج امیدوارکننده‌ای درباره بعضی ترکیبات گیاهی در کهیر مزمن گزارش کرده‌اند؛ با این حال، کیفیت و استاندارد روش‌های استفاده شده در مطالعات یکسان نیست و پژوهش‌های باکیفیت تر برای تأیید قطعی اثربخشی و ایمنی این درمان‌ها لازم است.
بنابراین بهتر است درمان‌های گیاهی را جایگزین درمان پزشکی نکنید و به‌خصوص در صورت مصرف داروهای دیگر، بارداری، بیماری‌های زمینه‌ای یا سابقه حساسیت، قبل از مصرف هر فرآورده گیاهی با پزشک یا داروساز مشورت کنید.
نکته مهم این است که «طبیعی بودن» یک ماده به معنی بی‌خطر بودن آن نیست؛ بعضی فرآورده‌های گیاهی می‌توانند عوارض ایجاد کنند یا با داروها تداخل داشته باشند!
درمان کهیر در پزشکی
درمان پزشکی به نوع کهیر، شدت علائم و مدت ادامه آن بستگی دارد.
آنتی‌هیستامین‌ها
آنتی‌هیستامین‌ها از درمان‌های اصلی کهیر هستند و با کاهش اثر هیستامین می‌توانند خارش و ضایعات پوستی را کنترل کنند؛ داروهای نسل دوم مانند سیتریزین، لوراتادین و فکسوفنادین معمولاً به دلیل احتمال کمتر ایجاد خواب‌آلودگی مورد استفاده قرار می‌گیرند.
نوع دارو و مقدار مصرف باید متناسب با سن، شرایط پزشکی و سایر داروهای مصرفی فرد تعیین شود، در کهیر مزمن، پزشک ممکن است بر اساس پاسخ بیمار، برنامه درمانی را تغییر دهد.
کورتیکواستروئیدها
در بعضی موارد شدید، پزشک ممکن است یک دوره کوتاه کورتیکواستروئید خوراکی تجویز کند؛ اما این داروها معمولاً گزینه مناسبی برای کنترل طولانی‌مدت کهیر نیستند و مصرف خودسرانه آن‌ها توصیه نمی‌شود.
درمان کهیر مزمن و مقاوم
اگر کهیر مزمن با درمان اولیه کنترل نشود، پزشک یا متخصص آلرژی و پوست ممکن است درمان‌های تخصصی‌تر را بررسی کند، اومالیزوماب یکی از درمان‌های مورد استفاده برای برخی بیماران مبتلا به کهیر مزمن است، در برخی شرایط، درمان‌های دیگری نیز ممکن است توسط متخصص در نظر گرفته شوند.
چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟
اگر کهیر طی چند روز بهتر نشود، مرتب تکرار شود، گسترش پیدا کند یا همراه با تورم زیر پوست باشد، بهتر است برای بررسی علت و انتخاب درمان مناسب با پزشک مشورت کنید.
همچنین اگر ضایعات پوستی به شکل تاول، زخم یا پوسته ریزی باشند یا هر ضایعه برای مدت طولانی در همان محل باقی بماند، ممکن است مشکل دیگری غیر از کهیر مطرح باشد و نیاز به بررسی پزشکی وجود داشته باشد.
کهیر چه زمانی خطرناک است؟
اگر همراه با کهیر، تورم ناگهانی لب، دهان، زبان یا گلو، تنگی نفس، خس‌خس، احساس بسته شدن گلو، مشکل در بلع، سرگیجه شدید یا غش ایجاد شود، باید احتمال واکنش آلرژیک شدید را جدی گرفت و فوراً از خدمات اورژانسی کمک گرفت.
جمع‌بندی
برای کهیر خفیف، خنک نگه داشتن پوست، پرهیز از خاراندن و شناسایی محرک‌های احتمالی می‌تواند به کنترل علائم کمک کند، درباره درمان‌های طب سنتی، برخی مطالعات نتایج امیدوارکننده‌ای گزارش کرده‌اند، اما شواهد موجود هنوز برای جایگزین کردن آن‌ها با درمان استاندارد کافی نیست، در درمان پزشکی، آنتی‌هیستامین‌های نسل دوم از گزینه‌های اصلی هستند و در موارد مزمن یا مقاوم، پزشک می‌تواند درمان‌های تخصصی‌تر را بررسی کند.
اختصاصی نشریه اینترنتی نوجوانها – معصومه درگاهی
