تاریخ انتشار : 1397/7/8 4:41ممکن است والدین خودمان را با رفتارهای مورد پسند والدین دوستانمان مقایسه کنیم که در این مقایسه معمولا والدینمان شکست خواهند خورد زیرا فقط یک رفتار از والدین دوستمان را که عمدتا رفتار خوبی است دیده ایم و مقایسه کرده‌ایم. یادمان باشد هیچ انسانی، چه در موقعیت فرزندی و چه والدی، کامل نیست. هنر آن است که انسان‌ها را آن‌گونه که هستند بپذیریم و دوست داشته باشیم.

اختصاصی نشریه اینترنتی نوجوان ها

سمانه کاملی:

۶- والدین پرخاشگر

این دسته از آدم ها پیروز شدن در نزاع ها را دوست دارند و دیگران را با تندی وادار به قبول خواسته های خود می کنند. والدینی که با کوچکترین حرفی به شدت عصبانی شده، فریاد می زنند ولی این حالت در آن ها خیلی زود فروکش می کند. در واقع با داد زدن نوعی انرژی منفی را از درون خود تخلیه می کنند. از این رو سکوت و آرامش شما و تواضع تان در برابر این حالات، مدت زمان این تخلیه را کوتاه کرده و باعث می شود که فضا زودتر به حالت عادی بازگردد. در صورتی که ایستادگی و بحث کردن شما باعث می شود که دایره عصبانیت از حال به گذشته کشیده شده و مسأله دلخواه شما بی نتیجه بماند.

فقط سکوت کنید. بعد از آرام شدن شرایط، مؤدبانه از این که آن ها را عصبانی کرده اید عذرخواهی کنید، حتی اگر مقصر نبوده اید و در مورد موضوع مورد نظرتان مجدداً صبحت کنید. شاید راهکارهای زیر به برقراری سریع تر آرامش در فضای گفتگوی شما کمک کند:

- در مواجهه با بی منطقی رفتار والدین صحبت به مراتب کار گشاتر از خصومت است.
- در هنگام دعوا از واژگان بد استفاده نکرده و تن صدای خود را بالا نبرید.
- در مقابل این گونه والدین و در این شرایط محکم نشسته، پا روی پا نیاندازید و با چیزی بازی نکنید.
- هرگز با والدین خود قهر به معنای ترک کلام نکنید، حتی اگر آن ها با شما صحبت نکردند.
- با محکم بستن در، ترک محل و ... نشان می دهید که قصد اصلاح رفتار والدین را دارید که این امکانپذیر نبوده و به ضرر شما است.

۷- والدین آزادمنش (معتدل)

الگوی تربیتی در این خانواده ها، بر مبنای نظارت و کنترل دقیق بر رفتار فرزندان، تکریم و ارزش گذاری، استفاده از اظهار نظر ایشان، مشارکت دادن در تصمیم گیری ها، مشارکت با فرزندان، برخورد منطقی، پرهیز از تنبیه بدنی، پذیرش فرزندان با نقاط ضعفشان، گوش دادن به سخنان فرزندان، اختصاص وقت مخصوصی برای فرزندان، احترام به توانمندی های ایشان و ابراز مداوم توجه و محبت به فرزندان شکل گرفته است.
نتیجه ای که از این الگوی تربیتی حاصل می شود و فرزندانی که در این خانواده ها پرورش می یابند به قرار زیر است:

دارای اعتماد به نفس لازم هستند.
برای کسب استقلال خود تلاش می کنند.
دارای ابتکار و خلاقیت و سازندگی هستند.
می توانند در اوج مسئولیت پذیری باشند.
معمولاً تضادی با والدین ندارند.
در اوج سازگاری با اصول، فرهنگ و انتظارات منطقی اطرافیان هستند.
نگران و مضطرب نیستند.
از والدین حرف شنوی لازم را دارند.
نسبت به احساسات و عواطف دیگران پذیرائی لازم را دارند.
فردی آرام با خلق و خوی معتدل هستند.

نتیجه ای که از این بحث حاصل می شود عبارت از این است که در عصر ارتباطات و دورانی که به دلیل تأثیرات وسیع و عمیق محیطی بر نسل امروزی زمینه های گسست فرهنگی، اخلاقی و اعتقادی فرزندان و والدین به شدت وجود دارد، برای به حداقل رساندن این فاصله و شکاف و تقویت ارتباطات صحیح فی مابین و حفظ گرمای موجود کانون خانواده، می بایست خانواده ها بر انتخاب الگوی صحیح تربیتی دقت و اتفاق نظر داشته باشند.

بدون شک با توجه به ویژگی هایی که دربار الگوها و مدل های تربیتی برشمردیم، الگوی (خانواده های آزادمنش) مناسب ترین و کارسازترین الگو برای تأمین خواست و آرزوی هر خانواده ای است و به همین میزان که این الگو، والدین را به نمونه خانواده موفق و فرزندانی سازگار و آرام و ارزشمند نزدیک می کند، به کارگیری مدل های دیگر، خانواده را از مسیر اصلی توفیق و آرامش که موهبتی الهی به خانواده است دور و دورتر می کند.

به اشتراک بگذارید :

نظر خود را بنویسید Click here to cancel the reply

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

حرفهایی که کهنه نمی شوند
مشاهده آرشیو
کاربران فعال سایت
loader....