اختصاصی نشریه اینترنتی نوجوان ها

در دو مقاله قبلی در مورد علل تصویر منفی صحبت شد و تمریناتی نیز داده شد که امیدوارم دنبال کرده باشید.
حال تصور کنید آشنایی به شما می گوید که در روزی مشخص قصد به راه انداختن مجلس میهمانی دارد و ساعت دقیق آن را تلفنی به شما خبر می دهد. شما خوشحال می شوید اما روز میهمانی می آید و می رود و با شما تماسی گرفته نمی شود. مأیوس می شوید و می خواهید بدانید چرا با شما تماس نگرفته است. وقتی فکر می کنید که احتمال دارد تلفن کردن به شما را فراموش کرده باشد احساس ناراحتی می کنید. پس از مدتی فکر می کنید که شاید فراموشی در کار نبوده بلکه دلش نمی خواسته تا شما به مهمانیش بروید. چرا که نه؟ ممکن است فکر کرده باشد شما آدم بی حال و کسل کننده ای هستید، ممکن است شما را دوست نداشته باشد. در چنین شرایطی احساس درد و ناایمنی می کنید و احساس اندوه دارید و مدام در پی این هستید که آیا دیگران نیز واقعا شما را دوست ندارند؟ یک هفته بعد مطلع می شوید که میزبان به علت بیماری میهمانیش را کنسل کرده است. حال چه احساسی دارید؟
آن چه را که فکر می کنید، احساس می کنید! عواطف مربوط به تصویر بدنی تان نیز به وسیله افکارتان به وجود می آید. الگوهای ارتباطی و تعاملی شما با خودتان تصویر بدنی منفی ایجاد می کند.
حالا بیایید کارهای زیر را انجام دهید:
درباره وجهی از ظاهرتان که آن را کمتر دوست دارید، فکر کنید.
آن را در ذهنتان به وضوح به تصویر بکشید.
حالا به این افکار راجع به این ویژگی فکر کنید "وحشتناک است، زشت است، واقعا زشت است. ازش متنفرم، هر کس از نگاه کردن به آن احساس تنفر می کند. مردم فکر می کنند من زشتم، من خیلی خیلی زشتم".
پس از این که بارها و بارها این مطالب را به خود گفتید به مدت یک دقیقه، احساستان را بررسی کنید.
این تمرین در بسیاری از افراد می تواند احساس ناخوشایندی را در رابطه با تصویر بدنی برانگیزاند. آیا این تمرین برایتان آشنا نیست؟
این کاری است که شما هر روزه در مقابل آیینه و یا در مقایسه با برخی افراد، با خودتان انجام می دهید.
این تمرین نشان می دهد: شیوه های قضاوت و تفکر شما در مورد ظاهرتان عمده ترین دیکته کننده های عواطف منفی تصویر بدنی شما به حساب می آید.
مهارت خود نظاره گری
اصل بنیادی اغلب درمان ها این است که افراد در صورتی می توانند مشکلات شخصی خود را حل کنند که ابتدا بیاموزند تا ذهن و اعمال خود را به صورتی عینی و صحیح مورد آزمون قرار دهند. اگر نمی خواهید که بیشتر از این به وسیله عواطف منفی کنترل شوید باید بتوانید از تجربه ذهنی خود فاصله بگیرید و از خود پرسش های زیر را بپرسید:
الان چه احساسی دارم؟
چه اتفاقی افتاد که چنین احساسی در من به وجودآمد؟
درباره این موقعیت به خود چه می گویم؟
من به لحاظ رفتاری نسبت به این تجربه چه واکنشی نشان می دهم؟
پرسیدن این سؤال ها و پاسخ دادن به آن ها فرآیندی قوی را که خودنظاره گری نامیده می شود، منعکس می کند.
خود نظاره گری مهارتی است که مانند دیگر مهارت ها، تنها در خلال تمرین رشد می کند. بیشتر افراد دارای تصویر بدنی منفی، تنها بر روی احساس ناراحتی خود و بر روی سرزنش ظاهری ای که برای آن ها ناشادمانی به ارمغان آورده است، تمرکز می کنند.
برخی افراد ممکن است خودنظاره گری را با تحلیل خود اشتباه بگیرند و فکر کنند این کاری است که من هر روز با خود انجام می دهم.
برای تصحیح این فکر با ما همراه باشید تا خود نظاره گری را بهتر بیاموزید.

مطالب مرتبط:

از بدنم ناراضی ام (2)

کاربر عزیز

چنانچه این مطلب مورد توجه شما قرار گرفت، لطفا آن را لایک کنید.

امتیاز این مطلب:
به اشتراک بگذارید :

نظر خود را بنویسید Click here to cancel the reply

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

حرفهایی که کهنه نمی شوند
مشاهده آرشیو
کاربران فعال سایت
loader....