خداوند متعال می فرماید: " ای انسان پروردگارت فرمان داده است که جز او را نپرستید و به پدر و مادر نیکی کنید، هر گاه یکی از آن دو یا هر دوی ایشان نزد تو به سن پیری رسیدند کمترین اهانتی بدیشان نکن و بر سر ایشان فریاد مزن و با احترام با آنها سخن بگو(23). بال تواضع و فروتنی را برایشان فرود آور و بگو پروردگارا، همانگونه که آنها در کودکی مرا با (مهربانی) تربیت و بزرگ کردند تو نیز آنها را مورد رحم و شفقت خود قرار بده. (24: اسراء)

دردین ما اسلام همیشه درمورد احترام به والدین واینکه فرزندان با آنان با احترام برخورد کنند تاکید شده است واین را میتوان درسراسر قرآن واحادیث پیامبر واهل بیت بزرگان دین دید.پس اگر فرزندان ما با این آموزه ها آشنا باشند بسیاری از مشکلات حل می شوند. ولی اگر دنبال یک ارتباط خوب بین فرزندان و والدین هستیم این کافی نیست و والدین هم باید بدانند دربرابر فرزندان خود مسئولیتی دارند. پس برای ارتباط خوب آن هم دراین دوران اینترنت و شبکه های اجتماعی که باعث دوری بیشتر فرزندان با والدین آنها شده است باید تعامل دو طرفه باشد و هردو آنها (والدین وفرزندان) به وظایف ومسئولیتهای خود آگاه باشند و احساس مسئولیت کنند. اگرچه نحوه ارتباط برقرار کردن با فرزندان نوجوان شاید یکی از دغدغه های اصلی برخی والدین باشد ولی باور کنید برقراری این ارتباط و حرف گوش کن شدن نوجوانان خیلی هم سخت نیست.باید بپذیریم که بسیاری از والدین نمی دانند چه کارهایی باید انجام دهند که ارتباط با نوجوانشان به قهر کردن و لجبازی کشیده نشود، باید بدانیم که بهتر است از چه دری وارد شویم تا نوجوان با ما همراه باشد و پای حرف‌هایمان‌ بنشیند.‌

هرگز فرزندانمان‌ را با بقیه‌ مقایسه‌ نکنیم

قبول کنیم نوجوان ما فردی منحصر به فرد است؛ او خودش است و بس. توانایی ها و ضعف ها، احساسات، خواسته ها و تمامیت وجود او با دیگران متفاوت است. بنابراین مقایسه کردن او با دیگری امکان پذیر نیست. شاید باورش برای تان سخت باشد که بپذیرید همین مثال زدن موفقیت های نوجوانان هم سن و سال او و گفتن این که «مگه تو از اونا چی کم داری؟» یکی از داس هایی است که با آن به ریشه رابطه تان با نوجوان می زنید. به جای این کارها سعی کنید به او در شناخت استعدادها و توانایی هایش‌کمک‌وبستری‌را فراهم کنید تا راحت تر بتواند توانمندی هایش را رشد دهد. با او مشورت کنید.

به جای تحمیل مسائل با او مشورت کنید و از او نظر بخواهید. در امور ساده و روزمره منزل، برنامه ریزی های تان برای خرید کردن و... تا حد امکان از سلیقه او هم استفاده کنید و در انجام کارها از او همفکری بخواهید. این کار شما باعث می شود مشورت کردن را یاد بگیرد و در تصمیم گیری های مربوط به خودش با شما مشورت کند. دقت کنید اگر از شما مشورت خواست اول شنونده خوبی باشید. به خوبی گوش دهید و فوری شروع به نصیحت نکنید. بعد از این که خوب همه حرف ها و احساساتش را درک کردید، راهنمایی هایی را که لازم می بینید به او ارائه دهید و به جایش تصمیم‌ نگیرید بلکه‌ به‌ او پیشنهاد بدهید و نهایتا‌ مسئولیت‌ تصمیم‌گیری‌ را‌ به‌ خودش‌ واگذار کنید.

والدین باید از برخوردهای منفی و شدید و کوچک جلوه دادن احساسات نوجوان یا گفتن این که چقدر اشتباه کرده است، پرهیز کنند. مثلا مسخره کردن نوجوان تان وقتی از شکست تیم مورد علاقه ورزشی اش ناراحت است، یکی از آن درک نکردن احساسات است. به جای این که به او بگویید «خوب حالا از برد و باخت اون تیم چی به تو می رسه؟» سعی کنید شدت علاقه او را به تیم ورزشی مورد علاقه اش درک یا لااقل سکوت کنید. خیلی از والدین وظیفه اصلی پدر یا مادر بودن شان را در نصیحت کردن به نوجوان شان خلاصه می کنند. آنها در صورت بروز مشکل برای نوجوان همیشه با شکایت از وضع پیش آمده با ناراحتی این جمله را مطرح می کنند «باور کنید خودم اندازه یک روان شناس می دونم. بارها نصیحتش کردم گفتم این کارو نکن ولی گوش نداد». غافل از این که خیلی اوقات نوجوانان سوال و جواب ها و نصیحت های تکراری والدین را کاملا دیوانه کننده می دانند. آنها در برابر سوال و جواب های بی انتهای والدین شان جوابی سرسری می دهند یا دقیقا به والدین چیزی را می گویند که آنها می خواهند بشنوند نه واقعیت را.

به فرزند نوجوان تان مسئولیت هایی را واگذار کنید. انجام دادن همه کارهای او شما را به پدر و مادر نمونه تبدیل نمی کند، بلکه از فرزندتان یک نوجوان بی مسئولیت خواهد ساخت. بنابراین سعی کنید به او مسئولیت هایی بدهید و انجام کارهایش را به خودش واگذار کنید. اجازه دهید با عواقب خوب یا بد این مسئله، خودش روبه رو شود. از طرفی، دلیلی ندارد مدام به او دستور دهید و به او گوشزد کنید کارهایش را انجام دهد. به جای تکرار دستورها که باعث رنجش و عصبانیت او می شود بهتر است آنها را قانونمند کنید و پاداش و تنبیهی برایش در نظر بگیرید و بقیه را به خودش ‌واگذار‌کنید.                                                                                                       ‌

اگر پدر و مادر ساعات زیادی از روز درگیر انجام کارهای خود هستند و نوجوان پشت درهای بسته اتاق در دنیای اینترنت و فیلم و... غرق است و صحبت های مادرانه در حد «غذایت را خوردی»، «نمره ات چند شد؟»، «بیدار شو مدرسه ات دیر شد» و صحبت های پدرانه در حد «پول تو جیبی این هفته ات را بگیر» و «هزینه کلاس هایت پرداخت شد» باشد یعنی باید منتظر یک اتفاق ناخوشایند در این خانواده بود. این اتفاق دور شدن هر روز نوجوان از والدینش است.

هیچ چیز در یک خانواده مهم تر از ارتباط اعضای خانواده با هم نیست و هیچ چیزی نباید جایگزین مکالمه و صحبت کردن باشد. وقت گذاشتن برای در کنار هم بودن و صحبت کردن، نوجوان را به خانه برمی گرداند و احتمال آسیب او را کاهش می دهد. بنابراین سعی کنید حتما زمانی را برای صحبت با او اختصاص دهید. سعی کنید یادتان باشد صحبت ها دوستانه باشد نه آمرانه. برای این کار دامنه علایق او را شناسایی کنید و در آن زمینه اطلاعاتی را به دست آورید. صحبت با نوجوان درباره مسائل مورد علاقه اش شما را به او بیشتر نزدیک و درهای بسته رابطه را به سوی شما باز می کند.

به اشتراک بگذارید :

نظر خود را بنویسید Click here to cancel the reply

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

حرفهایی که کهنه نمی شوند
مشاهده آرشیو
کاربران فعال سایت
loader....