, ,
,

اختصاصی نشریه اینترنتی نوجوانها:

نوجوانان عزیز، هرگز با خود فکر کرده اید که دوست داشتن خود تا چه حد برای انسان لازم است؟ آیا وقتی دوستانتان برنامه ای را به شما پیشنهاد می کنند، برای قبول یا رد آن چه فاکتورهایی را در نظر می گیرید؟ آیا فکر می کنید که انجام آن برنامه چقدر به نفع شماست؟ یا فکر می کنید این برنامه چقدر در مشارکت اجتماعی 3723f837291556aa907f920329901879_XLو جلب منافع جمعی موثر است؟ توضیحات ذیل تا حدی می تواند در پاسخ به سوالات طرح شده به شما کمک کند:

خود گرایی به زعم روان شناسان، تلاش در جهت یافتن ریشه ها و ساختار رفتاری انسان است. همه انسانها ذاتا رفتارهای خود را در جهت نیل به اهدافی تنظیم نموده و برای رفتار خود، به طور خودآگاه یا ناخودآگاه دلیلی دارند. خودگرایی امری است که بر مبنای آن انسانها در رفتار خود در پی تحصیل یا حفظ منافع و خوبی هایی برای خود می باشند. خودگرایی در دو مورد می تواند جنبه مثبت داشته باشد، ۱) زمانی که در جهت تامین نیازهای طبیعی انسان قرار گیرد، و ۲) زمانی که بعد اخلاقی پیدا نماید.

خودگرایی در مواردی می تواند جنبه منفی پیدا کند، و آن زمانی است که تطبیق بین منافع فردی و اجتماعی در انسان دچار اختلال شده و از حد تعادل خارج می شود. در این موارد خودگرایی در قالب خودخواهی در رفتارهای انسان بروز می کند.

خودگرایی و خواستن خوبی ها برای خود، در مورد تامین نیازهای غذایی در زمان گرسنگی، خوابیدن و استراحت برای تامین سلامت جسمی و روانی در زمان خستگی، دفع خطر از خود جهت تامین امنیت در موارد خطر، و مواردی از این قبیل، که تداوم حیات و تضمین سلامت بدن و روح را اقتضا می کند، امری طبیعی بوده وبرای حیات طبیعی انسان لازم می باشد. خودگرایی اخلاقی زمانی اتفاق می افتد که منافع خود انسان با منافع اجتماعی سایر افراد یکدست و هماهنگ شود.

بدین معنی که فرد منافع خود را در تعامل و همسو با منافع جمعی قرار می دهد. به عنوان مثال، من با دوستانم رابطه انسانی، دوستانه و جذاب برقرار می کنم تا دوستان صمیمی بیشتری داشته باشم، تا بدین ترتیب حس مشارکت اجتماعی خود را ارضا نموده و تعامل اجتماعی خود را با دیگران توسعه دهم. چنین خودگرایی نه تنها جنبه منفی ندارد، بلکه به لحاظ این که بین وجدان، روان، و اهداف فرد و جامعه انسجام و یکرنگی ایجاد می کند، مطلوب و پسندیده می باشد.

خودگرایی منفی، یا خودخواهی زمانی اتفاق می افتد که انسان در تنظیم اهداف و برنامه هایش نه تنها به منافع اجتماعی فکر نمی کند، و یا آنها را نادیده می گیرد، بلکه به نحوی عمل یا رفتار می کند که برای نیل و دست یافتن به منافع شخصی، حاضر است منافع دیگران را نادیده بگیرد، و یا اگر لازم باشد حقوق فردی و اجتماعی سایر افراد را پایمال نماید. چنین صفت و ویژگی در انسان، اگر پیدا شود، او را فردی خودخواه می نامند. هر چه تمایل انسان به تضییع و نادیده گرفتن حقوق دیگران برای حصول منافع شخصی قوی تر و بیشتر باشد، صفت خودخواهی در وی بیشتر و عمیق تر خواهد بود.

آثار فردی و اجتماعی خودخواهی چیست؟ و آیا تنظیم رفتار و عمل بر اساس خودخواهی می تواند در زندگی انسان را به موفقیت برساند؟ فکر کنید و ببینید پاسخ شما به این سوالات چیست؟ نظرات خود را با ما در میان بگذارید.

 به قلم سرکار خانم دکتر لمیاء رستمی تبریزی

3 دیدگاه تاکنون ثبت شده
  1. Saba 6 سال قبل

    اگر انسان خود خواه باشد باعث از دست دادن دوستان و اطرافیانش می شود. انسانی که متکبر باشد نمی تواند به جایی برسد اگر هم برسد دیگران را از دست داده و هیچ فایده ای  ندارد چون به هر چیزی هم که برسد تنهاست و کسانی که کنارش هستند برای منافع فردی خودشان کنار او هستند 

  2. جعفر 6 سال قبل

    واقعا اگر خود خواهی افراد کنترل می شد بسیار دنیای بهتر وقشنگتری داشتیم اما افسوس……

  3. شهين 6 سال قبل

    در دنياي امروز با تمام مشكلات باز افرادي هستند كه براي آرمانها واهدافشان فداكاري مي كنند ودراين قالبها نيستند 

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

مجله آنلاین نوجوانها

https://www.nojavanha.com 2019

با ما در تماس باشید

هر موقع به ما ایمیل بزنید در سریع ترین زمان ممکن به شما پاسخ خواهیم داد

در حال ارسال

نام کاربری و رمز عبور خود را وارد کنید

یا    

رمز خود را فراموش کرده اید؟

ساخت یک حساب جدید